طعم عشق

طعم عشق

داستان كوتاه

از روزهایی که دخترِ خانه بودم چند سالی می گذرد، اما هنوز طعم لقمه هایی که مامان برايم می گرفت، از همان روزهایی که تازه شروع به غذا خوردن کرده بودم، تا روزهایی که لقمه تو کیف مدرسه یا دانشگاهم می گذاشت، زیر زبانم مانده است.
برای من که یکی از تفریحاتم امتحان کردن طعم غذاهای مختلف در بهترین رستوران های شهرم و همچنين شهرهای زیادی که به آن جا سفر كردم، و حتی چند کشوری که دیدم، از دونر کباب ترکی گرفته تا چیکن تندوری هندی، فیش اندچیپس انگلیسی و لوله کباب آذری و... هیچ کدومش با همه خوشمزگی، طعمی نظیر طعم بی نظیر لقمه های مامان را نداشت و به گرد پايش هم نمی رسید.
می دانستم چیزی بیشتر از تنها عادت به یک طعم خاص، دستپخت مامان را از بقیه دستپخت ها متمایز کرده، اما این چرا همیشه گوشه ذهنم مانده بود که چرا لقمه های مامان طعم متفاوتی دارند؟
همیشه به او می گفتم و می گويم: مامان لقمه ها و غذاهايت مزه "جان" می ده، یك مزه ای که تو هیچ خوراکی دیگری نیست.
تا امروز که بالاخره رازش را فهمیدم.
پسرم مریض و تب دار و بی حال بود. با چشم های بی حال و نیمه بازش توي رختخواب دراز کشیده بود و من از دیدن حالش کلافه بودم.
راسته که تا مادر نباشی، هرگز نمی فهمی مادرت برايت چه کار کرده!
دل تو دلم نبود، بی اشتهایی چند روزه ش و لب نزدن به غذاش من رو بیشتر ناراحت می کرد.
در مسیر بازگشت از دکتر با خودم فکر کردم باید برايش چی بپزم که هم برای سرماخوردگی اش خوب باشد و هم او را به اشتها بیاورد.
با همه نگرانی ام، ناچار بودم ظاهرم را آرام نگه دارم و با محبت و صبر با هر ترفندی که به ذهنم می رسید از عوض کردن صدا گرفته تا شکلک درآوردن، به خوردن غذا ترغیبش کنم.
وای که هر لقمه که در آن شرایط می خورد انگار به روح من قوت می داد.
و من قبل از هر چیز در هر لقمه برايش عشق می گذاشتم، طعمی که در هیچ ادویه ای نیست. افزودنی مُجازی که در غذای هیچ رستورانی نیست.
این جا بود که فهمیدم چرا در بدترین مریضی ها هم لقمه های مامان براي بهتر شدنم از همه داروها موثرتر بود.
در بی حوصلگی و کلافگی مریضی، مِهری که مامان در هر قاشق و هر لقمه برايم می گذاشت، همان رازی بود که طعم غذا را متحول می کرد. راز تفاوت دستپخت مامان با همه دستپخت های دنیا.
در غذای هیچ رستورانی هرچند معروف، چاشنی عشق مادر به فرزند نیست.
آنهایی که در روزهای مریضی یا حتی شادی، مادرشان کنارشان بوده و با عشق برايشان غذا پخته، باید خوب بدانند طعم لقمه های مامان چرا با همه غذاهای عالم فرق دارد. درک حضور همراه مهربانی بی منت، كه سایه حمایتش در شادی یا غم روي سرمان بوده، روی طعم غذايش هم اثر داشته است.